Dołacz do akcji

 

Szlak bojowy 27 WDP AK

 

Do wolonatriuszy

Poszukujemy wolontariuszy do prowadzenia na FB tematycznych fanpage. Zgłoszenia ślijcie na adresy z zakładki "Napisz do nas".

Logowanie

Jan Stefan Kotowicz urodził się 18 grudnia 1890 r. w Rzeszowie, jako syn Ja­na i Zofii z Chudzickich. Tam spędził lata dziecinne i szkolne. W 1910 r. zdał maturę w gimnazjum im. S. Konarskiego w Rzeszowie, a następnie podjął studia prawnicze w Krakowie.

W 1912 r. został członkiem Związku Strzeleckiego w Rzeszowie, a 8 sierpnia i 914 r. wstąpił do Legionów i ukończył kurs oficerski 1. pp Legionów Polskich w Zambrowie. We wrześniu 1914 r. otrzymał stopień podporucznika. Brał udział w bitwach pod Laskami, Borzechowem i Krzywopłotami i tam został ciężko ran­ny. 18 września 1917 r. wcielono go do armii austriackiej, gdzie ukończył szkolę oficerską

W listopadzie 1918 r. był współorganizatorem Pułku Ziemi Rzeszowskiej (później 17.pp). 15 listopada 1918 r. awansował na stopień porucznika, a w 1919 r. — kapi­tana. Brał udział w wojnie 1920 r.

Po wojnie Jan Kotowicz pełnił służbę w pułkach piechoty w Rzeszowie, Lidzie i Brodnicy, w 1931 r. ukończył kurs dowódców batalionów i pułków w Rember­towie. W 1932 r. awansował na podpułkownika i objął dowództwo 67.pp.

Jan Kotowicz zasłużył się dla rozwoju sportu wojskowego. W Lidzie (1923— 1925) opiekował się Wojskowym Klubem Sportowym, w latach 1931—1932 był kierownikiem Okręgowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Woj­skowego przy DOK III w Grodnie.

W latach 1935—1938 dowodził 6. pułkiem strzelców podhalańskich. Brygadą Obro­ny Narodowej w Samborze oraz Brygadą Obrony Narodowej w Przemyślu. W 1937 r. awansował na stopień pułkownika.

W kampanii wrześniowej dowodził 3. Brygadą Górską. Jego brygada opóźniała marsz wojsk niemieckich wzdłuż szosy Niżna Polanka—Krempa, a od 8 września po osi Rymanów — Sanok w celu umożliwienia zorganizowania obrony Sanu Zepchnięta na południe w rejon Starego Sambora walczyła samotnie z wrogiem do 18 września. Jej resztki przeszły granicę węgierską. Płk Kotowicz internowany na Węgrzech, przebywał w Gyór i Eger, gdzie był polskim komendantem obozu.

W lipcu 1943 r. przedostał się do Warszawy i przeszedł do pracy podziemnej jako inspektor Komendy Głównej AK pod pseudonimem „Twardy".

Był ostatnim dowódcą 27. Wołyńskiej Dywizji Piechoty AK. Pod dowództwem płk. Kotowicza jednostki Dywizji wzięły udział w akcji ..Burza" na północnej Lubelszczyźnie: 21 lipca zajęły Lubartów i Kock oraz rozbiły kolumnę zmotoryzo­waną wycofujących się Niemców. Dnia 25 lipca oddziały Dywizji złożyły broń w Skrobowie pod Lubartowem. Płk Kotowicz 26 lipca rozwiązał Dywizję oraz próbował wraz z oficerami przedostać się do Warszawy, lecz z powodu wybuchu Powstania zdążył dotrzeć tylko na Pragę. Aresztowany w październiku 1944 r. w Kurowie, wyrokiem Wojskowego Sądu Okręgowego w Lublinie z 13 sierpnia 1945 r. skazany został na 10 lat więzienia, ale we wrześniu 1945 r. został zwolnio­ny na podstawie amnestii.

Po wojnie Jan Kotowicz pracował jako magazynier w Państwowych Nierucho­mościach Ziemskich w Kijawie do 1949 r., następnie w inwalidzkich spółdzielniach pracy w Rzeszowie. Dnia 1 września 1958 r. przeszedł na rentę.

1 cn

Zmarł 15 października 1963 r. w Rzeszowie.

Był odznaczony Orderem Virtuti Militari V klasy. Krzyżem Walecznych (czte rokrotnie), Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Niepodległo ści, Medalem za Wojnę 1919/21 i Medalem 10-lecia Odzyskania Niepodległości.

Był dwukrotnie żonaty: z Marią Pelczerską, a po jej śmierci z Janiną Topo! ską, z którą miał dwie córki — Marię i Stefanię Annę.

Kresowy Serwis Informacyjny

Serwis o Wołyniu

Serwis o Kresach

Polecane filmy

Wieczna Chwała Bohaterom

 

 

Zostań sponsorem serwisu

poprzez zamieszczenie w TYM miejscu swojej reklamy.

Zamówienie banneru reklamowego kliknij TU

Statystyki

Użytkowników:
44
Artykułów:
448
Odsłon artykułów:
2526806

Odwiedza nas 101 gości oraz 0 użytkowników.

 
Copyright © 27 WDP AK
Wykonano w Agencji Reklamowej BARTEXPO z szablonu: Joomla Perfect