Dołacz do akcji

 

Szlak bojowy 27 WDP AK

 

Do wolonatriuszy

Poszukujemy wolontariuszy do prowadzenia na FB tematycznych fanpage. Zgłoszenia ślijcie na adresy z zakładki "Napisz do nas".

Logowanie

29 maja ( wieczorem)- Kolumna mjr. „Kowala”, wyruszyła w kierunku zachodnim, zatrzymała się w lesie za wsią Przechody.

31 maja ( o świcie)-  Kolumna osiągnęła las na wschód od rzeki Rita w rejonie miejscowości Antonowo, gdzie zarządzono dłuższy odpoczynek i prowadzono intensywne rozpoznanie możliwości przejścia przez Muchawiec. Okazało się to niemożliwe i postanowiono skierować się na południe i tam szukać kontaktu z dowództwem dywizji lub sąsiednim lubelskim Okręgiem AK.

3 na 4 czerwca- Kolumna wyruszyła w kierunku na Radwanicze, przekroczyła szosę i tor kolejowy Kowel - Brześći rano 4 czerwca osiągnęła rejon lasu w pobliżu wsi Faustynów. Ponieważ stwierdzono obecność Niemców, podjęto dalszy marsz w kierunku południowym w rejon lasów miedniańskich  miejsca postoju części kolumny sztabowej mjr. „Żegoty”, dowodzonej przez por. Zdzisława Zołocińskiego „Piotra”, stacjonującej we wsi Huta oraz o miejscu pobytu kpt. Tadeusza Klimowskiego „Ostoji” pełniącego obowiązki szefa sztabu 27 WDP AK.

7 czerwca - Mjr „Kowal” udał się do wsi Huta, gdzie spotkał się z kpt. „Ostoją”, por. „Piotrem”, por. „Bratkiem” i ppor. „Borsukiem”. Wymieniono wiadomości o sytuacji w rejonie Brześcia i Włodawy oraz podjęto wspólne działania zmierzające do przejścia oddziałów za Bug. W ten sposób dla oddziałów 27 WDP AK zakończył się etap walk na Polesiu, trwający od trzeciej dekady kwietnia do pierwszej dekady czerwca 1944 r. W tym czasie, zamiast oczekiwanego odpoczynku po ciężkich walkach w rejonie Lubomla i Włodzimierza Wołyńskiego, oddziały dywizji nadal prowadziły ciężkie walki z nieprzyjacielem, pokonując dziesiątki kilometrów w trudnym lesisto-bagnistym terenie Polesia.Po przybyciu do lasów miedniańskich mjr „Kowal” objął dowództwo nad całością znajdujących się  tam oddziałów dywizji.

8 czerwca - Na odprawie oficerów, ustalono następujące punkty przeprawowe przez Bug: dla I/50 pp rejon na  południe od miejscowości Stradecz; dla II/43 pp i III/50 pp (połączonych w jeden batalion pod dowództwem kpt. Jana Józefczaka „Hrubego”) rejon na południe od miejscowości Durycze; dla I/43 pp z jednostkami sztabowymi i kompanią łączności rejon na północ od miejscowości Dubica; dla oddziałów II rzutu kolumny sztabowej pod dowództwem por. Zdzisława Zołocińskiego „Piotra” rejon na północ od Przyborowa. Termin przeprawy ustalono na noc z 9 na 10 czerwca 1944 r.

9 czerwca - Poszczególne oddziały „Gromady” i II rzutu kolumny sztabowej rozpoczęły marsz w kierunku Bugu i w godzinach nocnych, z zachowaniem wszelkich  środków ostrożności, zajęły wyznaczone pozycje wyjściowe do przeprawy, w bliskiej odległości od rzeki. Około północy z 9 na 10 czerwca rozpoczęto przeprawę oddziałów jednocześnie na wszystkich czterech punktach przeprawowych, na odcinku od Przyborowa do Stradecza. Na południe od Stradecza przeprawiał się I/50 pp, stanowiąc jednocześnie ubezpieczenia przeprawy od północy. Batalion uchwycił lewy brzeg Bugu w rejonie Elżbiecina koło Kodnia, szybkim marszem skierował się do miejscowości Kąty i maszerując na południowy zachód osiągnął las w pobliżu wsi Olszanka. II/43 pp i III/50 pp pod dowództwem kpt. Jana Józefczaka „Hrubego” przeszły Bug na południe od miejscowości Durycze i zatrzymały się w lesie na północ od Wólki Zabłockiej. Wysłana do Zabłocia po  żywność2 kompania II/43 pp została ostrzelana przez Niemców i zmuszona do wycofania się. W tej sytuacji kolumna skierowała się do lasów na zachód od Sławatycz. Tu została ponownie zaatakowana od strony Sławatycz przez znaczne siły niemieckie. Bój trwał do wieczora 10 czerwca. Po zapadnięciu zmroku oddział podjął marsz w kierunku zachodnim przez Janówkę i Wygnankę i osiągnął Sosnówkę, gdzie zatrzymał się na kwatery. I/43 pp z jednostkami sztabowymi i kompanią łączności przeprawił się przez Bug w rejonie na północ od miejscowości Dubica i osiągnął las na południe od wsi Zańków, gdzie zatrzymał się do rana 11 czerwca na odpoczynek. Oddziały II rzutu kolumny sztabowej, stanowiąc ubezpieczenie przeprawy oddziałów dywizji od południa, przeszły Bug na północ od Przyborowa. Po stoczeniu boju z Niemcami we wsi Pawluki oddziały kontynuowały marsz w kierunku zachodnim i osiągnęły miejscowość Krasówka, pozostając tam do wieczora 10 czerwca. W ten sposób po ciężkich walkach na Wołyniu i Polesiu, trwających ponad pięć miesięcy, oddziały 27 WDP AK przeszły na tereny Lubelszczyzny. Dywizja zakończyła działania na Wołyniu wynikające z planu „Burza”. Nie dała się zniszczyć frontowym jednostkom niemieckim i do końca wykonywała swoje trudne zadania. W 78 stoczonych walkach na Wołyniu i Polesiu dywizja poniosła znaczne straty: 615 zabitych, 364 rannych, 195 dostało się do niewoli, około 1820 uległo rozproszeniu.

19 maja- Rozkazem pisemnym nr 908/I Komendant Główny AK podporządkował dywizję  Komendantowi Okręgu AK Lublin. Jako miejsce koncentracji wyznaczono rejon Parczewa. W ten sposób oddziały 27 WDP AK, które w nocy z 9  na 10 czerwca 1944 r. przeprawiły się przez Bug, znalazły się w wyznaczonym rejonie koncentracji. Do rejonu koncentracji dywizji niebawem zaczęły przybywać poszczególne oddziały i grupy żołnierzy, które podczas przebijania się z okrążenia w lasach mosurskich odłączyły się od głównych sił dywizji.

27 czerwca-  Na czele grupy liczącej 43 ludzi dołączył do dywizji ppor. Jerzy Neuman „Hińcza” oraz ppor. Jan Witwicki „Nagiel” z grupą20 ludzi.

29 czerwca - dotarł do dywizji oddział por. Władysława Czermińskiego „Jastrzębia” liczący 360 ludzi. Oddział ten składający się z  żołnierzy II/50 pp oraz zagubionych w okrążeniu żołnierzy z innych oddziałów, walczył od 21 kwietnia1944 r. w lasach mosurskich, a następnie szedł  śladami dywizji. Jako II/50 pp zajął kwatery w Rudce Kijańskiej. Do dywizji przybywały także oddziały z terenu Podlasia i Lubelszczyzny. Komendant Okręgu AK Lublin 18 czerwca 1944 r. odkomenderował do 27 WDP AK kpt. Romualda Kompfa  „Rokicza”, dotychczasowego komendanta obwodu włodawskiego AK wraz ze 100-osobowym oddziałem. Objął on stanowisko oficera operacyjnego  w sztabie dywizji.

Źródła: Władysław Filar: „ Działania 27 Wołyńskiej Dywizji Piechoty Armii  Krajowej”

Józef Turowski; „Pożoga Walki 27 Wołyńskiej Dywizji AK”

Kresowy Serwis Informacyjny

Serwis o Wołyniu

Serwis o Kresach

Polecane filmy

Wieczna Chwała Bohaterom

 

 

Zostań sponsorem serwisu

poprzez zamieszczenie w TYM miejscu swojej reklamy.

Zamówienie banneru reklamowego kliknij TU

Statystyki

Użytkowników:
6
Artykułów:
439
Odsłon artykułów:
2473397

Odwiedza nas 102 gości oraz 0 użytkowników.

 
Copyright © 27 WDP AK
Wykonano w Agencji Reklamowej BARTEXPO z szablonu: Joomla Perfect